Eating attitudes, body image satisfaction and self-esteem in Turkish adolescents.

Abstract

Batı ülkelerinde bozulmuş yeme davranışları ve zayıflık arzusunun ergenler arasında yaygın olduğu bilinmesine rağmen, gelişmekte olan ülkelerde bu konuyla ilgili veriler kısıtlıdır. Türkiye hızla gelişen bir ülkedir ve Türk ergenler Avrupa ve Asya değerlerinden etkilenmektedir. Özellikle genç Türk popülasyonunda yeme davranışlarındaki değişimi takip edebilmek için klinik dışı örneklemlerde gerçekleştirilecek çalışmalar ihtiyaç vardır.

Bu çalışmanın temel amacı Türk ergen grupta bozulmuş yeme tutum ve davranışlarını değerlendirmektir. 38 soruluk bir sosyo-demografik değerlendirme formu, Yeme Bozuklukları Değerlendirme Ölçeği (EDE-Q), Yeme Tutumu Testi (EAT-40), Beden İmgesi Memnuniyeti Anketi (BISQ) ve Rosenberg Benlik Değeri Skalası kullanılmıştır. Farklı sosyo-ekonomik düzeylerden, İstanbul'u temsil eden bir kaç orta okul ve liseden ortalama yaşları 15.52 (min-max=12-18, SD=1.88) olan 626 kız ve 299 erkek çalışmaya dahil edildi. Ergenlerin çoğu (%90) anne ve babalarıyla yaşıyordu. Annelerin çoğu (%47.4) ilkokul mezunuyken, babaların çoğu (%37.8)lise mezunuydu.

Ortalama BKİ 20.90 (SD=3.38)'dı. Sadece 11 kız (%1.8) ve 4 erkek (%1.3) için BKİ>30 iken, 84 kız (%14) ve 29 erkek (%10) için BKİ<17.5 (p<0.05) idi. BKİ kategorilerinin, beden imgesi memnuniyetsizliği, zayıflık arzusu, bozulmuş yeme tutumunun bir fonksiyonu olarak kız ve erkeklerin sıklık dağılımları farklılaşmakta idi. Karşılaştırmalı sonuçlar kız ve erkekler arasında SES açısından anlamlı bir fark göstermezken, BKİ, EDE-Q toplam ve alt-ölçekler, EAT-40 ve BISQ skorlarının cinsiyetin bir fonksiyonu olarak farklılaştığını göstermektedir. SES'e göre düşük benlik saygısı skorları olan kişiler, tüm alt ölçeklerde ve toplam EDE-Q da yüksek skorlar almışlardı.

Bu çalışma bozulmuş yeme tutumu ve davranışlarının özellikle pek çok Türk kız lise öğrencisi arasında bulunduğuna işaret etmektedir. Bu veriler, ergen kızların yeme bozuklukları açısından taranması ve bu grup için birincil ve ikincil müdahalelerin hedeflenmesi gerektiğini düşündürmektedir.